rzygać


rzygać
rzygać I {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa, rzygaćam, rzygaća, rzygaćają {{/stl_8}}– rzygnąć {{/stl_13}}{{stl_8}}dk IVa, rzygaćnę, rzygaćnie, rzygaćnij, rzygaćnął, rzygaćnęli {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'zwracać na zewnątrz przez jamę ustną treść żołądka; wymiotować; mieć torsje' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'wyrzucać coś z impetem': {{/stl_7}}{{stl_10}}Woda rzyga z rynny. Rzygał potokiem słów. Lufy rzygnęły ogniem. Rzygnąć przekleństwami. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}\ {{stl_20}}
{{/stl_20}}rzygać II {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa, pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'mieć dość (czegoś), z trudem znosić (coś) ': {{/stl_7}}{{stl_10}}Rzygam już tym poprawianiem klasówek. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • rzygać — 1. posp. Rzygać się chce «powiedzenie oznaczające, że ktoś odczuwa wstręt lub niesmak na widok kogoś lub czegoś»: (...) rzygać się chce, jak się patrzy na niego i się jego słucha, i potrafi mówić godzinę i nic nie powiedzieć konkretnego. Roz bezp …   Słownik frazeologiczny

  • rzygać — ndk I, rzygaćam, rzygaćasz, rzygaćają, rzygaćaj, rzygaćał rzygnąć dk Va, rzygaćnę, rzygaćniesz, rzygaćnij, rzygaćnął, rzygaćnęła, rzygaćnęli, rzygaćnąwszy, posp. «wyrzucać zawartość żołądka przez przełyk i jamę ustną na zewnątrz; wymiotować, mieć …   Słownik języka polskiego

  • rzygać — Wymiotować Eng. To empty one s stomach; to vomit …   Słownik Polskiego slangu

  • chcieć się rzygać — Odczuwać niechęć, obrzydzenie, irytację, lub nudę Eng. To be repelled, disgusted, irritated, or bored with something …   Słownik Polskiego slangu

  • rzygnąć — → rzygać …   Słownik języka polskiego

  • chcieć — 1. Chcąc nie chcąc «(nawet) wbrew własnej woli»: Na widok męża zeskoczyła z osła i podbiegłszy ku niemu podniosła nań swoje wielkie oczy. Chcąc nie chcąc musiał przystanąć. Z. Kossak, Przymierze. 2. Los, traf, przypadek, pech chciał, nieszczęście …   Słownik frazeologiczny

  • рыгать — аю, диал., также рыдать, плакать , курск. (Даль), укр. ригати, блр. рыгаць, болг. ригам рыгаю, меня рвет , сербохорв. рѝгати, рѝга̑м рыгать , словен. rigati, rȋgam рвать, рыгать , чеш. řihati – то же (из *rjug ), польск. rzygac, в. луж. rihac …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • Список праиндоевропейских корней — Для улучшения этой статьи желательно?: Найти и оформить в виде сносок ссылки на авторитетные источники, подтверждающие написанное …   Википедия

  • rzyganie — n I rzecz. od rzygać …   Słownik języka polskiego

  • rigati — rȉgati (što) nesvrš. <prez. ām, pril. sad. ajūći, gl. im. ānje> DEFINICIJA 1. povraćati, bljuvati 2. pren. izbacivati vatru (o vatrenom oružju, o vulkanu) FRAZEOLOGIJA dođe čovjeku rigati čovjeku se povraća (od neukusnosti kakva postupka,… …   Hrvatski jezični portal